شالی

کودکم به آغوش کوچه فرست

قنداقی از سپیده با من است

پاهای تن-هایی ام را بغل بگیر

دستان جوهری از بند بند تنم

کودکم به لحظه های مُحال

حتی میان سینه آرزوی تو نیستم ... بیا!!!

با شاخه ای به رنگ های لب زده ام

و بادبادکی...

کودکی به خوابهای مادرم

مثل فرشته   مثل مادرم

و صاف

در ترانه های شبنمی...

چه آهویی از خیال آمدنت

و عاشق

کنار تو خالی ام

برای تو اینبار...

کودکم به آغوش کوچه فرست

قنداقی از سپیده با من است

پاهای تن-هایی ام را بغل بگیر

دستان جوهری از بند بند تنم

زمانی که یاد گرفتم آواز بخوانم

دنیا    گزیده تر بود / بیشتر به هم می خورد

زمانی که دریا

موجهایی منحنی داشت

و انسان    قالب هایی از یخ را شکسته بود

حالا

نه باران    اریب میزند

نه باران...

مشاهده یادداشت خصوصی